Wyjście z lasu ’16

To miejsce wygląda jak chwila zatrzymana pomiędzy dwoma oddechami. Smukłe pnie drzew unoszą się ku światłu, a ich delikatne korony splatają się wysoko, tworząc cichy baldachim z liści i powietrza. Światło sączy się miękko, rozproszone, jakby las sam zdecydował się je przygasić.

W głębi majaczy jasna przestrzeń – może polana, może ścieżka prowadząca dalej, tam, gdzie wszystko staje się prostsze. Zieleń przechodzi tu w ciepłe żółcie i rdzawe czerwienie, a ziemia pulsuje kolorem, życiem, ruchem niewidocznym dla oka. Każda plama farby jest jak szept, jak ślad obecności.

To obraz o spokoju i uważności. O wejściu w głąb natury, która nie domaga się uwagi, lecz zaprasza. Wystarczy na chwilę się zatrzymać – reszta wydarzy się sama.