The girl

Czasem dostaję zapytania czy maluję portrety. Wolę malować pejzaże i nie podejmuję się malowania portretów.
Jeśli jednak czasem jakaś postać pojawia się w mojej głowie, to zwykle ma ona dla mnie duży ładunek emocjonalny. Jest też malowana w formie w moim ulubionym impresjonistycznym stylu.

Twarz z obrazu wyrasta z koloru – jakby została ulepiona z emocji, światła i dźwięku. Wszystko tu pulsuje, drży, żyje. To nie portret jednej osoby, ale całego wnętrza człowieka – jego chaosu, pragnień, bólu i nadziei. Barwy nie trzymają się granic. Czerwienie płoną jak gniew, błękity uspokajają, zielenie próbują oddychać, a pomarańcze rozświetlają to, co ukryte. Oczy – szerokie, przenikliwe – zdają się widzieć więcej niż powinny. Patrzą wprost, ale jakby z innego wymiaru, z przestrzeni, gdzie uczucia mają kształt i ciężar. W tych pociągnięciach pędzla jest coś pierwotnego, surowego, szczerego. Twarz tonie w kolorze, ale nie ginie – przeciwnie, rodzi się na nowo z każdej plamy farby. Jakby artysta próbował uchwycić moment, w którym dusza staje się widzialna.