Żołnierz

Na tym obrazie jakby zatrzymał się krzyk — stłumiony, zagłuszony przez metal, maskę, ciężar powietrza. Twarz, a raczej to, co z niej zostało, wygląda jak echo człowieka, który kiedyś istniał. Oko – zimne, szklane, pozbawione życia – patrzy gdzieś w pustkę, w świat za mgłą i dymem. Farba spływa jak łzy, jak ślady po deszczu na stali, a tło rozświetla się niepokojącą żółcią, jakby to było światło eksplozji albo brzask po nocy pełnej ognia. Wszystko tutaj jest brudne od emocji – grube pociągnięcia, poszarpane linie, ślady walki. Czuć desperację, gniew, smutek. To nie portret żołnierza, to portret pamięci. Portret człowieczeństwa, które skryło się za maską, żeby przetrwać. To obraz o tym, jak wojna zjada duszę, jak strach wnika w ciało i zostawia po sobie skorupę. O tym, że czasem nawet oczy nie chcą już widzieć.